Boże życia,
Ty znasz najgłębsze zakamarki naszych serc —
światło i cienie, które są w nas,
ciche rany, których czasem nikt nie dostrzega.

Dziś przynosimy przed Ciebie naszych braci i siostry,
którzy zmagają się z problemami zdrowia psychicznego,
którzy w samotności cierpią z powodu lęku, depresji
lub innych zaburzeń psychicznych.
Ty wzywasz każdego z nich po imieniu, z czułością,
a w Tobie odnajdują swoją godność i nadzieję.

Przebacz nam te chwile, gdy odwracaliśmy wzrok,
przyczyniając się do stygmatyzacji i dyskryminacji
osób zmagających się z zaburzeniami psychicznymi.
Niech Twój Kościół będzie domem otwartym,
bezpiecznym miejscem, w którym każdy znajdzie swoje miejsce —
wspólnotą, która towarzyszy i nigdy nie wyklucza,
która słucha bez osądzania i zbliża się bez lęku.

Prosimy Cię, Panie, za tych, którzy otaczają innych opieką:
za specjalistów, członków rodzin i wolontariuszy —
za kobiety i mężczyzn, którzy z cierpliwością i miłością
budują mosty zrozumienia i niosą pocieszenie.
Obdarz ich siłą i współczuciem,
aby mogli być wsparciem dla innych.

Ześlij na nas swojego Ducha,
abyśmy nauczyli się przyjmować innych
i włączać troskę o zdrowie psychiczne
w życie i posługę naszych wspólnot oraz całego Kościoła,
stając się w ten sposób żywym znakiem Twojego miłosierdzia,
które nigdy nie opuszcza człowieka
i zawsze przywraca mu siły.