W myśl utworu Alicji Majewskiej:

"To nie sztuka wybudować nowy dom. Sztuka sprawić, by miał w sobie duszę."

zapraszamy rodziny do budowy domu z duszą. W trzy niedziele Wielkiego Postu (1, 8 i 15 marca). 

DOM NA SKALE

1 marca 2026

FUNDAMENT: WIARA

INSTALACJA POŚWIĘCONEJ CEGŁY PRZY FUNDAMENCIE BUDYNKU

Obrzędowi przewodniczy ktoś z domowników i rozpoczyna się przy stole od lektury Biblii.

Czytanie z Ewangelii według Świętego Mateusza.

Jezus powiedział do zgromadzonych: „Każdy, kto słucha tych moich słów i wprowadza je w czyn, jest podobny do człowieka rozsądnego, który zbudował dom na skale. Spadł ulewny deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się silne wiatry i uderzyły w ten dom. Ale on nie runął, bo zbudowany był na skale. Każdy, kto słucha tych moich słów, ale nie wprowadza ich w czyn, podobny jest do człowieka głupiego, który dom zbudował na piasku. Spadł ulewny deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się silne wiatry i uderzyły w ten dom, a on się zawalił. A upadek jego był wielki”. (Mt 7, 24-27).

Modlitwa

Boże, nasz Ojcze, dziękujemy Ci za to, że przysłałeś do nas Jezusa Chrystusa, który nieustannie jest z nami i uczy nas jak żyć, żeby świat stawał się coraz lepszym domem dla wszystkich ludzi, Twoich dzieci, a naszych sióstr i braci.

Dziękujemy Ci za ten dom, w którym mieszkamy, za tych (dziadków, rodziców), którzy go zbudowali. Jesteśmy im za to wdzięczni i cieszymy się ich darem dla nas.

Dobry Ojcze, bardzo prosimy pomagaj nam, aby w naszym domu zawsze panowała miłość. Ojcze, Ty wiesz, jak bardzo wierzymy, że Jezus Chrystus, Twój Syn jest zawsze z nami, a zwłaszcza, gdy jest nam ciężko i smutno. Niech Duch Święty wtedy pomaga nam odzyskać radość życia.

Maryjo, Matko Jezusa i nasza Matko, prosimy, módl się za nas, abyśmy podobnie jak ty, wierząc Bogu, szli tam, gdzie On nas pośle i czynili to, co Twój Syn da nam do zrobienia. 

Wierzymy, że w ten sposób Bóg przez nas odpowie tym, którzy proszą Go o ratunek. Wierzymy, że dzięki temu świat będzie stawał się coraz bardziej domem dla wszystkich ludzi.

Po przyjściu do miejsca, gdzie będzie umieszczona cegła, przewodniczący obrzędowi odmawia modlitwę:

Boże, nasz Ojcze, niech ta cegła, którą tutaj umieszczamy, wciąż nam przypomina, że nasz dom, jest przede wszystkim Twoim domem. Jest też „małym Kościołem”, w którym żyjesz Ty sam, Twój Syn Jezus Chrystus i Duch Święty, a każdy człowiek, który do naszego domu wejdzie jest naszą siostrą, naszym bratem, Twoim dzieckiem. 

O to Ciebie prosimy. Wysłuchaj nas, Panie.

Na zakończenie wszyscy odmawiają Wierzę w Boga...

oprac. o. Wacław Oszajca SJ

8 marca

ŚCIANY: NADZIEJA

INSTALACJA POŚWIĘCONEJ KOTWICY NA ŚCIANIE BUDYNKU

Obrzędowi przewodniczy ktoś z domowników i rozpoczyna się przy stole od lektury Biblii.

Czytanie Ewangelii według Świętego Łukasza.

„W owym czasie wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisać ludność całego świata. Ten pierwszy spis odbył się, gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii. Szli więc wszyscy, aby zapisać się, każdy do swego miasta. Wyruszył też i Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, gdyż pochodził z domu i rodu Dawida, aby zapisać się wraz z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. A gdy tam przebywali, nadszedł dla Niej czas rozwiązania. Urodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w mieszkaniu” (Łk 2,16) . 

Modlitwa 

Boże, nasz Ojcze, mimo że Twój Syn Jezus Chrystus przyszedł na świat w tak ciężkich do zniesienia warunkach, Maryja i Święty Józef nie zwątpili, że Ty jesteś z nimi. Nie porzucili też nadziei, że wbrew wszystkiemu Ty, Ojcze, nad wszystkim czuwasz i wszystko potoczy się po Twojej myśli. Dlatego nie poddawali się przeciwnościom, a przeciwnie, zło przezwyciężali dobrem.

Duchu Święty, umacniaj nasze zaufanie do Boga, wiarę w Jego miłość, gdyż to daje nam nadzieję na pokonanie naszych słabości i naszych grzechów. Daje nadzieję na to, że Jezus przeprowadzi każdego z nas przez wszystkie trudności, a zwłaszcza przez to, czego ludzie boją się najbardziej, przez śmierć. Tę naszą nadzieję umacnia Apostoł Paweł: „Zarówno w życiu, jak i w śmierci należymy do Pana” (Rz 14,8) , dlatego nadzieja „zawieść nie może” (Rz 5,5).

Przed zawieszeniem kotwicy przewodniczący obrzędowi odmawia modlitwę:

Boże, nasz Ojcze, ten dom, w którym mieszkamy, budowali nasi rodzice (dziadkowie) z nadzieją, że będzie dla nas dobrym miejscem do życia w miłości dla nas, dla innych ludzi, a przez to także dla Ciebie, Boże. Dzisiaj chcielibyśmy im za to podziękować, dlatego prosimy, nasz Ojcze, niech nasze dzisiejsze świętowanie będzie również ich radością.

Dzisiaj umieszczamy w naszym domu wyobrażenie kotwicy, symbol nadziei wypływającej z wiary w prawdziwość obietnicy, którą Jezus potwierdził swoją śmiercią, a Ty Jego zmartwychwstaniem. Niech ten znak, gdy jakakolwiek nawałnica spadnie na nasz dom, przypomina, że Ty, Ojcze, jesteś z nami na dobre i na złe czasy. Niech w naszym domu będzie tak, jak radzi Paweł Apostoł: „Uważajcie, aby nikt nikomu nie odpłacał złem za zło, ale zawsze starajcie się czynić dobro sobie nawzajem i wszystkim ludziom. Zawsze się radujcie! Módlcie się nieustannie! W każdej sytuacji dziękujcie! To jest bowiem wolą Boga względem was w Chrystusie Jezusie” (Tes 5,15-18) I oto Ciebie, Ojcze prosimy. Wysłuchaj nas, Panie.

Na zakończenie można odmówić Ojcze nasz

 oprac. o. Wacław Oszajca SJ

15 marca

DACH: MIŁOŚĆ

INSTALACJA SERDUSZKA NA DACHU

Obrzędowi przewodniczy ktoś z domowników i rozpoczyna się przy stole od lektury Biblii.

Czytanie z Pierwszego listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian.

Choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, pozostałbym miedzią, co dźwięczy, lub hałaśliwym cymbałem. Choćbym posiadł dar prorokowania i pojął wszystkie tajemnice, myślą ogarnął całą wiedzę i dysponował pełnią wiary, tak że przenosiłbym góry, a miłości bym nie miał — byłbym niczym. I choćbym część po części rozdał swoją całą własność i swoje ciało wydał w sposób budzący uznanie, lecz miłości bym nie miał — nic bym nie osiągnął. 

Miłość czeka cierpliwie, miłość postępuje uprzejmie, nie zazdrości, miłość się nie wynosi, nie jest nadęta, postępuje taktownie, nie szuka własnej korzyści, nie jest porywcza, nie prowadzi rachunku krzywd, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz dzieli radość z prawdy; wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy, ze wszystkim wiąże nadzieję, wszystko potrafi przetrwać. Miłość nigdy nie ustaje. (…) Teraz trwają: wiara, nadzieja i miłość — te trzy. A z nich największa jest miłość (por. 1 Kor 13, 1-13)

Modlitwa

Boże, nasz Ojcze, Apostołowie usłyszeli od Twojego Syna, Jezusa Chrystusa,: „Daję wam nowe przykazanie: kochajcie się wzajemnie; kochajcie jedni drugich tak, jak Ja was ukochałem”. Wierzymy, że te słowa odnoszą się również do nas, do każdego człowieka. Cytując Ciebie, Ojcze, Jezus  powiedział: „ Dlatego człowiek opuszcza swojego ojca i matkę, łączy się ze swoją żoną i ci dwoje stają się jednym ciałem. Tak więc nie ma już dwojga — jest jedno ciało”. Radził i ostrzegał: „Jeśli się nie zmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto więc się stanie tak mały jak to dziecko, ten będzie największy w królestwie niebieskim. I kto jedno takie dziecko przyjmuje w moje imię, Mnie przyjmuje”. 

Przed instalacją serduszka na poddaszu przewodniczący obrzędowi odmawia modlitwę: 

Boże, Ojcze, powołałeś nas do życia w małżeństwie i rodzinie, żebyśmy byli sakramentem-znakiem Twojej obecności „przez wszystkie dni aż po kres tego wieku”. Dlatego prosimy: Wspomagaj nas, Duchu Miłości, aby nasz dom stawał się Bożym domem, w którym Ty sam uczysz nas „płakać z płaczącymi i cieszyć się z cieszącymi. 

Maryjo, Święta Matko Boża, Ty znasz trudy i radości życia małżeńskiego i rodzinnego. Prosimy, wspieraj nas w budowaniu naszego domu na wzór twojego nazaretańskiego domu, w którym będziemy wzrastać w miłości i upodabniać się do twojego Syna, Jezusa Chrystusa.  Amen.

Na zakończenie można odmówić „Zdrowaś Maryjo”. 

 oprac. o. Wacław Oszajca SJ